هو الجبار 

دختر بچه ای با پا هایی خسته به سمت پنجره می رود و به آسمان نگاه می کند و تمام سختی های روز را فراموش می کند و آرزوهایش را به خدا می گوید . با دست های رنج کشیده اش برای خدا نامه می نویسد و درد هایش را به او می گوید .

سال ها می گذرد و همه چیز تغییر می کند.

صدای ثانیه ها دیگر آنقدر پاک نیست . آن پاهای خسته سا ل هاست که به سوی پنجره نرفته است و به آسمان نگاه نکرده است . سال هاست که سختی ها را فراموش نکرده است وبا تو حرف نزده است . سال هاست که آرزو کردن از یادش رفته است .

دستانم سیاه شده اند . قلم در دست گرفتن هم برایم سخت شده است .

دستانم دیگر تهی نیستند و پرشده  اند از چیزهایی که مرا از تو دور کرده است .

من بدون شرم آمده ام ، آمده ام تا دوباره برایت بنویسم هرچند که دستانم پاک نیستند .

خدای من جهنم برای من همان جا بود که تو نبودی همان جا که نمی توانستم با تو حرف بزنم ...وآتش نبودنت مرا سوزاند ...

حال برگشته ام تا دوباره به آسمان نگاه کنم و آرزو کنم ... می خواهم برای همیشه تو را آرزو کنم ... و قاصدکم را به سوی تو فوت کنم ... مرا ببخش